@gamzet

Düşüncelerim sanki bir atlıkarınca. Çok korkuyorum.

Gençken mezarlığı ziyaret ettiğimi, göğsüm bir çuvalmış ve kopkoyu bir keder göğsümü ıslak kum misali dolduruyormuş gibi hissettiğimi hatırlıyorum. Ama şimdi orada sadece huzur hissediyorum çünkü yakında annemi, babamı ve Gilberti tekrar göreceğimi biliyorum.

Gördüğüm kadarıyla yasın paylaşılmasının iki sonucu oluyor. Ya birbirinize kenetleniyor, böylece acınızı içinize gömmek için birlikte canınızı dişinize takıyorsunuz ya da her şeyi akışına bırakıyorsunuz ve aşılamayacak kadar yüksek bir duvar karşınıza dikiliveriyor. Bizim payımıza ikincisi düştü.

Doğumumuz ve çocukluğumuz ilkbahardır. Yirmili otuzlu kırklı yaşlarımızın o görkemli, hayat dolu, ilginç yılları ise yaz.Havanın biraz serinlediği ama dondurucu bir soğuğa dönüşmediği, yoğun tadı insanın damağında kalan sonbaharda kendimizi tanır, kendimize sığınırız. Kış geldiğindeyse yaşlanır ve ölürüz.

Sonunda en sonunda insan dünyanın ona öylesine inatla sorduğu soruları hayatının gerçekleriyle cevaplar

Bir insan ruhuna ancak o insanı tanıyarak, anlayarak ve çok ölçülü bir şekilde küçümseyerek hakim olunabilir.