@esras

Kaybolmak çok renkli çok ışıltılı çok albenili şenlikli bir atlı karıncaya binmişsin ama olduğun yerde aynı dar çemberin içinde durmaksızın dönüyorsun bütün oyalanmaların sonunda olup biteni anlaman geciktiği için dönüş yolunu bulabilme ihtimalini de iyice zayıflıyor en sağlıklısı olanı ise kabulleniş anı o insanları tanımıyorsun o mekanlar sana yabancı o yolda daha evvel hiç yürümemiştin gölgem peşinden gelmiyor gözlerinde bir acı birileri var sükunetini yitirdin kayboldun..

Utancın en berbat yanı, onu hisseden tek kişinin kendin olduğunu sanmaktır.

Işık, ancak elle sıkıca tutup saklanmaya ak bir amin metaforu olarak işe yarardı.

Geniş kanatlı bir kuş kendini hava akımlarına bırakmış iri bir vatoz gibi kayarcasına süzülüyordu.

Bir çift gözün hiç zahmetsizce bir noktaya dönmesinin böylesine büyük bir yıkıma sebep olacağını düşünmezdim.

Ben cama dönüşüyorum...